Dzielnica to 5 dużych osiedli mieszkaniowych plus teren domków jednorodzinnych, na każdym z osiedli istnieje tzw. Osiedlowy Dom Kultury, w którym organizowane są różne koncerty, spektakle, wystawy, recytacje i inne ciekawe akcje.

No i mam taką wizję, żeby stworzyć taki dzielnicowy infoportal, z newsami kulturalnymi, informacjami od administracji osiedli, spółdzielni mieszkaniowej, tekstami o lokalnych drużynach futbolowych (przynajmniej 2, o ile się nie mylę), do tego ważne adresy i numery telefonów, przydatne mieszkańcom. Ponadto relacje z różnych imprez, wydarzeń, wyborów do rad osiedli etc, wywiady, wiecie co mam na myśli

Zastanawiam się tylko – bo skądś trzeba by wziąć kasę na utrzymanie (no, tu można by się pokusić o rozmowy z administracjami osiedli, spółdzielnią etc. i może by z tego coś wyszło), opcjonalnie stworzyć infoportal na zasadzie „pododdziału” lokalnej telewizji kablowej z własnym kanałem TV. To byłoby coś
Kolejna rzecz – czy to ma sens? Istnieją u Was takie dzielnicowe infoportale? Znacie jakieś?

Z góry mówię, że nie liczę na Bóg wie jakie zyski z przedsięwzięcia, bardziej chodzi mi o inicjatywę obywatelską i działalność lokalną bo sądzę, że warto, że to przydatne, że w dzisiejszych czasach, gdy nawet coraz więcej starszych osób korzysta z sieci, to może być świetne rozwiązanie.

Potrzebuję tylko opinii, sugestii, nawet krytyki. Wiecie, lepiej zaczyna się projekt (albo i go zaniedbuje) znając opinie wielu, niż kierując się własnymi chęciami i słomianym nieraz zapałem

Od północy Indie…

Ups, to nie ta bajka

Janusz Palikot, znany ze swoich nieco wysublimowanych metod zyskiwania popularności, zamieścił dziś na swoim blogu nietypowe arcydzieło. Fotomontażu (tak, to JEST fotomontaż) wklejać tu nie będę, za to zachęcam do kliknięcia w powyższy link

Palikot mnie zawsze rozbawiał. I zaskakiwał, rzecz jasna. Bez względu na to, jakie ma poglądy, i czy je popieramy czy nie, trzeba przyznać, że facet potrafi zwrócić na siebie uwagę i te poglądy wyeksponować. Częściej z jajem niż poważnie, ale kto powiedział, że polityka musi być nudna? Ja osobiście nie mam nic przeciwko jeszcze dziesięciu innym Palikotom Przynajmniej zacznie się coś dziać, będzie wesoło, będziemy wiedzieć jakie poglądy ma dany polityk… Same walory

Oczywiście powyższa notka nie jest do końca poważna, chociaż…

(cytat pochodzi z Wikipedii, rzecz jasna)

Obecnie wyglądają mniej więcej tak

Źródła zdjęć: wp.pl oraz ludzie.wprost.pl

Otóż z owych badań wynika, że coraz rzadziej nastoletni internauci zakładają blogi, a w zamian przerzucając się na Nasze-klasy, Fejsbuki i inne Majspejsy.

Cała sytuacja ma chyba tylko same plusy bo portale społecznościowe są już i tak przeżarte przez słitaśną (fuj, ble!) ekipę i znam masę osób które tam po prostu zaglądają raz po raz czy ktoś NAPRAWDĘ znajomy nie zostawił wiadomości etc.

A z drugiej strony, blog stanie się wartościowszym źródłem przekazu Wolnym od tych wszystkich l33t-5tY13, koffanych ludzikuff, PoKeMoNóW i innego tałatajstwa..

Bo wszyscy wiemy, że strony/blogi/fora/wszystko.inne traktujące o niczym są bezcelowe… na co to komu? Sam staram się pisać tak, by zainteresować. Inaczej przestaję pisać (co pewnie było powodem zaniechania tego, tego i wielu innych), bo lepiej nie napisać niż, nic smęcić…

Jak myślicie, blogi staną się coraz poważniejszą platformą wymiany myśli? Zwłaszcza, że – jak dowodzą te same badania – zwiększyła się liczba blogerów powyżej 30 roku życia?

Źródło: [klik]

I co z tego? I tak masa ludzi nie czyta! Bo po co… bo są filmy… bo są gry… bo książka jest za gruba… bo…

No właśnie. Bo, bo, bo…

Na szczęście nie wszyscy tak myślą, stąd inicjatywa „52 Książki”. Rzecz jest prosta – deklarujemy i postanawiamy nader mocno, że w ciągu Roku Pańskiego 2010 przeczytamy 52 książki. Trudne?

Z własnego doświadczenia wiem, że niekoniecznie. W 2008 roku przeczytałem 57 książek (szczegóły tutaj), w 2009 było już o jedną więcej (look here!). Także, gdyby inicjatywa powstała wcześniej, mógłbym święcić już dwa triumfy

Jak jest w tym roku? Studia, praca, lenistwo… Wszystko składa się na to, że jeszcze żadnej książki nie przeczytałem. I szczerze przyznaję – obniżam sobie tegoroczną poprzeczkę na zaledwie 29 książek (połowa zeszłorocznego „dorobku”. Czy się uda – zobaczymy. Najważniejsza może być motywacja, czego każdemu życzę

I pojawia się problem – jaką domenę kupić i co z nią zrobić? Dla bloga (niekoniecznie konkretnie tego, ale tego typu) dobrym rozwiązaniem byłoby np. garczynski.info za 9,90 zł (albo gdzieśtam za free).

Plusy?
+ unikalny adres
+ adres kojarzy się z autorem
+ wspomniany w tytule notki prestiż?
+ domeny .info są, były i (mam nadzieję) będą tanie

Minusy?
- na tego bloga i tak nikt nie wchodzi
- z moim zapałem,to po paru notkach przestanę pisać, bo wymyślę nowy projekt
- coś jeszcze pewnie znajdę…

Dobrym pomysłem byłoby wykorzystanie tego adresu jako takiego łącznika, portfolio jakby, z którego możnaby trafić tutaj, na „Nawróć się!”, jakieś fejsbuki, majspejsy i inne nasze-klasy, profil na Youtube, galerię na Picasie i na strony na których się udzielam/udzielałem także w redakcji… Zwłaszcza, że o takim „centrum” też myślałem. No i tradycyjnie na myśleniu się skończyło, bo zadziałał mój „negative instinct”, który rzecze: „Cokolwiek robię, zakładam że się nie uda bo…. milion pięćset sto dziewięćset powodów”…

A jak u Was (heh, już widzę jak wszyscy się garną odpisywać…), macie domeny naziwskowe? imienne? jakiekolwiek inne? Tworzycie lub stworzyliście takie „centrum”? Jest sens?

Swojego czasu na Amerykańskim rynku zaistniałą następująca sytuacja: firma Drypers, produkująca pieluchy, borykała się z kryzysem. Postanowił to wykorzystać ich największy rywal, firma Procter&Gamble (tak, tak, to producent Pampersów). P&G wydrukowali więc masę bonów uprawniających do zniżki 1-2$ przy kupnie paczki pieluch P&G, licząc ze w ten sposób przyciągną klientów przeciwnika.  I teraz najlepsze: Drypers, zamiast się poddać, wpadło na genialny pomysł – przedstawiło komunikat następującej treści „Akceptujemy wszystkie bony zniżkowe firmy P&G”. W tym momencie wszyscy klienci rywala woleli kupić nieco gorsze, ale tańsze pieluchy (i na dodatek jeszcze z obniżką!), a im więcej bonów drukowało P&G, tym bardziej Drypers odbijało się od dna.

Wniosek z tego taki, że osiągnięcie maksimum zysków przy minimum strat jest naprawdę do osiągnięcia. Drugi wniosek – Dawid potrafi pokonać Goliata. Trzeci wniosek – najprostsze rozwiązania najczęściej okazują się najskuteczniejsze.

Źródła zdjęć: momsneedtoknow.com oraz yumtrade.com, montaż własny.